ايران سرزمين شكوه و زيبايی ها

سبک زندگی

  • دین و مذهب

اسلام، دین رسمیِ بیش از 90 درصد مردم ایران و تشیع مذهب رسمی آنان است. این را می توان در تعداد مساجد شهرها و روستاها دید. اهل سنت بخش دیگری از مسلمانان این مرز و بوم هستند. سنی ها که اغلب بلوچ، کرد و ترکمن هستند بیشتر در مناطق مرزی و اطراف کشور پراکنده شده اند. در کنار این جمعیت، زرتشتیان، کلیمیان، مسیحیان و یهودیان هم از اقلیت های دینی ایران به شمار می روند.

اینطور که مرکز آمار ایران گزارش داده مسیحیان در ۳۱ استان کشور زندگی می‌کنند. این میان پیروان این مذهب در تهران  ۲۶/۰ درصد جمعیت استان تهران را تشکیل می دهند. از طرفی بیشترین کلیمیان در استان فارس هستند. همچنین جمعیت زرتشتیان در استان یزد و سپس در تهران و کرمان در مقایسه با دیگر استان‌ها بیشتر است؛ پیروان آیین زرتشت در باقی استان ها بدون استثناء در حدود یک درصد کل ساکنان را دربر می‌گیرند. دین زرتشتی زمانی دین بیشتر مردم ایران بود، این موضوع در بازمانده های تاریخی گذشتگان  اما امروز جمعیت زرتشتیان ایران بسیار کمتر شده است. به علاوه ایران بزرگترین جمعیت یهودیان را در جهان اسلام را در خود جای داده است.

قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران اقلیت های مذهبی را به رسمیت شناخته میشناسد و پیروان این آیین ها در مجلس شورای اسلامی کرسی نمایندگی دارند. ایرانیان پیرو مذاهب دیگر همچنین بر اساس قانون اساسی در انجام مناسکشان آزاد هستند.

  • پوشش و لباس

اساس پوشش در ایران حجاب است و زنان تمام بدن خود را می پوشانند؛ این اصل در سالهای پس از انقلاب اسلامی به شکل قانون در آمد. موی سر زنان با شال و روسری پوشیده می شود؛ این پوشش در دانشگاه ها و ادارات مقنعه است. مردان و زنان در انتخاب رنگ لباسشان آزادند. آنها هماهنگ با مد روز لباس می پوشند. زنان مانتو، شلوار و شال یا روسری می پوشند و مردان بلوز و شلوار. این پوشش البته، لباسی است که برای نمونه مردم تهران می پوشند؛ در این منطقه که پایتخت ایران است همه اقوام ایرانی زندگی می کنند. بعضی زنان ایرانی همچنین چادر مشکی می پوشند و همه زنان در مکان های مقدسی چون مسجدها و امامزاده ها چادرهای رنگی بر سر میکنند؛ چادر در ورودی این مکان ها به زنانی که چادر ندارند داده می شود. همچنین مردان در ایران در شهرها شلوارک نمی پوشند.

اقوام مختلف این سرزمین اما لباسهای ویژه خود را دارند؛ پوشش آنها با موقعیت جغرافیایی، فرهنگ و باورهایشان همخوانی دارد. لباس های محلی اقوام مختلف حکایت بلندی دارد؛ روسری های رنگ به رنگ ترکمن، کلاه نمدی و «چوقا»ی مردان بختیاری، دامن های چین دار گیلکی و پیراهن های سوزن دوزی شده بلوچی. انواع پوشش ها در استان بسیار است و زیبایی شان بی اندازه.

  • غذا و نوشیدنی

ایرانیان همیشه به شکل خانوادگی یا فامیلی دور سفره یا میزی می نشینند و غذا می خورند. غذاهای ایرانی به قدری تنوع دارد که می تواند برای سلیقه های مختلف لذیذ باشد. غذاها و نوشیدنی های حلال مختلف محلی سفره ایرانی را رنگین تر می کند؛ نام این خوردنی ها به گوش بسیاری از غذادوستان دنیا آشناست؛ چلوکباب باید پرطرفدارترین غذای ایرانی باشد و کله پاچه -که از کله و پای گوسفند درست می شود- عجیب ترینشان.

فسنجان، کوفته تبریزی، ته چین، دلمه و آش شله قلمکار؛تنوع غذای ایرانی کم نیست. در شمال و جنوب این سرزمین هم که دریای خزر و خلیج فارس قرار گرفته، غذاهای دریایی پر طرفدارند. برنج و نان خوراکی های اساسی سفره های ایرانی اند.

از میان نوشیدنی ها دوغ که از ماست درست می شود یکی از محبوب ترین هاست. ایرانیان همچنین از عرقیجات گیاهی هم استفاده می کنند. این وسط چای را باید مهمترین نوشیدنی در این کشور دانست، آن ها چای را روی «سماور» دم می کنند و با قند می نوشند؛ از صبحانه تا پس از شام.

  • زبان و گویش ها

فارسی‌زبان، آذری، کرد، بلوچ، بختیاری، مازندرانی و گیلکی، قشقایی، عرب، لک، ترکمن، آشوری، مندایی (صایبی)، گرجی، لر، سیستانی، تات، خلج، یهودی و ارمنی از اقوام مختلف کشور ایران اند. به سبب همین تنوع در ایران در ۷۵ زبان و گویش رواج دارد و هر گوشه از این سرزمین زبان و گویش خاص خود را دارد. این میان بزرگ‌ترین گروه‌های زبانی ایران را فارسی، ترکی آذربایجانی، کردی، ترکمنی، گیلکی، مازندرانی، خلجی، تالشی، لری، بختیاری، عربی، بلوچی، لکی، دیلمی، تاتی، ارمنی، آشوری، مندایی، گرجی، عبری، کلدانی و... تشکیل می‌دهند.

  • مهمان نوازی ایرانی

«مهمان حبیب خداست.» ایرانیان در این مثل مهمان را دوست خدا می دانند. همین جمله مصداق مهمان دوستی و مهمان نوازی آنان است. این خصیصه برند گردشگری ایران است. مهمان نوازی یعنی ادب و احترام میزبان به کسی که به خانه اش وارد شده است. این رفتار از گذشته تا کنون با فرهنگ ایرانیان چنان عجین شده که حتی به عنوان یکی از جاذبه های سفر به ایران از آن یاد می شود. کافی است از مسافرانی که به این کشور سفر کرده اند بپرسید و در جواب جمله هایی درباره لبخند مردم در خیابان، مهربانی آنان با گردشگران و میهمان نوازی آنان بشنوید.