Iran The Land Of Glory And Beauties

ویژگی های جغرافیایی

كشـور ايران بـا وسعـت 1،640،195 كيلومتـر مربـع در نيمـه جنـوبي منطقه معتدل شمالي بين ΄03، °25 و ΄47، °39 عرض شمالي از خط استوا و ΄14، °44 و ΄20، °63 طول شرقي از نصف النهار گرينويچ قرار دارد. حدود 90 درصد از خاك كشور در محدوده فلات ايران واقع شده است. سرزمين ايران بطور كلي كوهستاني و نيمه خشك بوده و ميانگين ارتفاع آن بيش از 1200 متر از سطح درياست. بيش از نيمي از مساحت كشور را كوهها و ارتفاعات، يك چهارم آن را دشت ها و كمتر از يك چهارم ديگر آن را نيز زمين هاي در دست كشت تشكيل مي دهد. پست ترين نقطه داخلي با ارتفاع 56 متر در چاله لوت و بلند ترين آن قله دماوند با ارتفاع 5610 متر در ميان رشته كوه البرز قرار دارد، در كناره جنوبي درياي خزر ارتفاع زمين 28 متر پايين تر از سطح درياي آزاد مي باشد.  از نظر توپولوژي و مورفولوژي سرزمين ايران فلات نسبتا مرتفعي است كه در بخش مياني كمربند چين خورده آلپ ـ هيماليا قرار دارد. اين رشته ارتفاعات عظيم كه از اروپا تا آسياي مركزي ادامه پيدا مي كند، در ايران به دو شاخه كوههاي البرز و زاگرس تقسيم مي شود. شاخه جنوبي، رشته كوه زاگرس را مي سازد كه به صورت ديواره اي عظيم، ايران مركزي را از جلگه بين النهرين جدا مي سازد. اين رشته در جنوب خاوري بصورت سدي تمام سواحل خليج فارس را پوشانده و به رشته مكران وصل و وارد خاك پاكستان مي شود.  شاخه شمالي، رشته البرز را بوجود آورده كه از طرف شمال حوزه داخلي را از درياي خزر، و پس از اتصال به رشته كپه داغ، كه امتداد شمال باختري ـ جنوب خاوري دارد، از صحراي قره قوم و خوارزم جدا مي كند. در اين نواحي قسمتي از رشته كوههاي خاوري ايران با راستاي شمالي ـ جنوبي كه بين بلوك لوت در باختر و بلوك هلمند در خاور قرار دارد از شمال به كفه هاي خواب و از جنوب به رشته مكران مي رسد و حصار حوزه مركزي ايران را كامل مي كند. رشته سوم در قسمت مياني رشته البرز و زاگرس با راستاي شمال باختري ـ جنوب خاوري در داخل پهنه فلات مانند مركزي، ضمن برخورد با هسته هاي موجود مركز ايران، اشكالي متنوع از حوزه هاي بسته يا درياچه اي بوجود مي آورد كه ريخت شناسي كنوني دشت هاي داخلي را شكل داده است.