إيران أرض المجد والجمال

فرهنگ عامه

از هزاران سال پیش نام ایران به فرهنگ و تمدن گره خورده است. همین سابقه باعث شده فرهنگ، باورها و آداب متنوع مردمان جای جای این کشور بتواند برای گردشگران سفر متفاوتی رقم بزند. افسانه ها، ترانه ها، مثل ها، جشن ها، بازی ها و هر آنچه از فرهنگ عامه برآمده، دیدن بخش های مختلف این کشور را مثل شرکت در یک مهمانی متفاوت، به یادماندنی می کند.

از میان جشن های باستانی باید به نوروز باستانی اشاره کرد که در فهرست میراث ناملموس جهانی هم ثبت شده است و 12 کشور در آن مشترک اند. سال نوی ایرانی با بهار، آغاز می شود و 13 روز اول بهار «نوروز» است. از آداب نوروز که قدمتش به پیش از مادها و هخامنشیان بازمی گردد، بسیار می توان گفت. اما به طور خلاصه در هر خانه سفره «هفت سین» چیده می شود (هفت خوردنی که نامشان با حرف سین شروع می شود روی سفره می چینند و آجیل، شیرینی و میوه بر سر سفره می گذارند) و به دید و بازدید یکدیگر می روند

شب یلدا هم جشن دیگری از آیین های ایرانی است، شبی به قدمت نوروز که بلندترین شب سال و آغاز زمستان است. در این شب ایرانیان تولد خورشید را جشن میگیرند و خانواده ها تا پاسی از شب بیدار می مانند و مادربزرگ ها و پدربزرگ ها برای فرزندان قصه و افسانه می گویند.

 قصه ها و افسانه ها گوشه ای از فرهنگ عامه همه مردمان دنیاست که در ایران با «نقالی» شکل ویژه ای به خود گرفته است. هنر «نقالی» هم که از کهن ترین شیوه های افسانه گویی است در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است. نقالان داستان هایی از حماسه‌های ملی، دینی و تاریخی را با کلامی آهنگین در میان جمع روایت می‌کنند.

از خصیصه های فرهنگی ایرانیان که همیشه از نگاه گردشگران خارجی عجیب و البته جالب به نظر می آید، می توان به «تعارف کردن» اشاره کرد. این عبارت که در اغلب روابط روزانه مردم این کشور وجود دارد، نقطه مقابل صریح بودن و در واقع یک نوع روش برقراری ارتباط است که ناآشناها را سردرگم می کند. مثلا کسی که می گوید «بفرمایید منزل ما» شاید واقعا آمادگی پذیرایی از شما را نداشته و فقط قصد استفاده از جمله ای دلنواز را داشته است.